Абсталяванне зон у Solaris забяспечвае ізаляваную сераду для запуску прыкладанняў. Працэсы, якія працуюць у зоне, не дапускаюцца да маніторынгу альбо ўмяшання ў іншыя дзеянні ў сістэме. Доступ да іншых працэсаў, сеткавых інтэрфейсаў, файлавых сістэм, прылад і сродкаў міжпрацэснай сувязі абмежаваны для прадухілення ўзаемадзеяння паміж працэсамі ў розных зонах.

Зоны забяспечваюць выдатны спосаб стварэння віртуальных сістэм, да якіх людзям можа быць прадастаўлены поўны каранёвы доступ без шкоды для цэласнасці рэальнай сістэмы ці іншых зон. Яны таксама могуць быць выкарыстаны для падзелу адзінай магутнай сістэмы на некалькі віртуальных сервераў, напрыклад, для запуску тэставання і вытворчых асяроддзяў прыкладанняў.

У кожнай зоны ёсць свой каранёвы каталог, да якога працэсы, якія працуюць у зоне, абмежаваныя. Гэта падобна на стандартную прыладу Chroot Unix, але значна прасцей наладзіць, паколькі ўсе неабходныя сістэмныя бібліятэкі і каталогі праграм аўтаматычна звязваюцца ў зону пры яе стварэнні.

Віртуальныя сеткавыя інтэрфейсы могуць быць прызначаны зонам, каб даць ім уласныя IP-адрасы, так што розныя серверы могуць працаваць у розных зонах, як яны могуць быць у некалькіх фізічных сістэмах.

Гэты модуль дазваляе ствараць зоны, загружаць і перазагружаць іх незалежна ад асноўнай аперацыйнай сістэмы, а таксама кіраваць іх сеткавымі інтэрфейсамі, каталогамі пакетаў, файлавымі сістэмамі і іншымі атрыбутамі.