Die Solaris-fasiliteit in Solaris bied 'n geïsoleerde omgewing vir toepassings. Prosesse wat in 'n sone loop, word verhoed om ander aktiwiteite in die stelsel te monitor of daarmee in te meng. Toegang tot ander prosesse, netwerk-koppelvlakke, lêerstelsels, toestelle en kommunikasiegeriewe tussen prosesse word beperk om interaksie tussen prosesse in verskillende sones te voorkom.

Sones bied 'n uitstekende manier om virtuele stelsels te skep waartoe mense volle toegang tot die wortel kan kry, sonder om die integriteit van die werklike stelsel of ander sones in die gedrang te bring. Dit kan ook gebruik word om 'n enkele kragtige stelsel in verskillende virtuele bedieners te verdeel, byvoorbeeld om toets- en produksie-toepassingsomgewings te bewerkstellig.

Elke sone het sy eie wortelgids waarop prosesse wat in die sone loop, beperk is. Dit is soortgelyk aan die standaard Unix chroot-fasiliteit, maar baie eenvoudiger om op te stel, aangesien al die nodige stelselbiblioteek- en programgidse outomaties in die sone gekoppel word wanneer dit geskep word.

Virtuele netwerk-koppelvlakke kan aan sones toegeken word om hulle hul eie IP-adresse te gee, sodat verskillende bedieners in verskillende sones bestuur kan word, net soos op verskillende fisiese stelsels.

Met hierdie module kan u sones skep, selfstandig van die hoofbestuurstelsel herlaai en herlaai, en hul netwerk-koppelvlakke, pakketgidse, lêerstelsels en ander attribute bestuur.