Funkcja stref w systemie Solaris zapewnia izolowane środowisko do uruchamiania aplikacji. Procesy działające w strefie nie mogą monitorować ani zakłócać innych działań w systemie. Dostęp do innych procesów, interfejsów sieciowych, systemów plików, urządzeń i urządzeń komunikacji między procesami jest ograniczony, aby zapobiec interakcji między procesami w różnych strefach.

Strefy zapewniają doskonały sposób tworzenia systemów wirtualnych, do których ludzie mogą uzyskać pełny dostęp do konta root, bez narażania integralności prawdziwego systemu lub innych stref. Można ich również użyć do podzielenia jednego potężnego systemu na wiele serwerów wirtualnych, na przykład w celu uruchomienia testowych i produkcyjnych środowisk aplikacji.

Każda strefa ma własny katalog główny, do którego ograniczone są procesy uruchomione w strefie. Jest to podobne do standardowego narzędzia chroot w systemie Unix, ale o wiele prostsze w konfiguracji, ponieważ wszystkie potrzebne biblioteki systemowe i katalogi programów są automatycznie łączone ze strefą podczas jej tworzenia.

Interfejsy sieci wirtualnej można przypisać do stref, aby nadać im własne adresy IP, dzięki czemu różne serwery mogą być uruchomione w różnych strefach, tak jak mogłyby być w wielu systemach fizycznych.

Moduł ten pozwala tworzyć strefy, uruchamiać je i restartować niezależnie od głównego systemu operacyjnego oraz zarządzać ich interfejsami sieciowymi, katalogami pakietów, systemami plików i innymi atrybutami.